Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Βιβλιοπρόταση: Μαξ, της Σάρα Κοέν-Σκαλί


Έχουμε διαβάσει πολλά βιβλία με πρωταγωνιστές τους "καλούς". Ακολουθούμε τα βήματά τους στις περιπέτειες που ζουν, στις μάχες που δίνουν για να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, αγωνιούμε μαζί τους και χαιρόμαστε με τις χαρές τους.
Τι γίνεται όμως όταν ο πρωταγωνιστής είναι από την άλλη μεριά;
Όταν είναι ένας Γερμανός στρατιώτης που μισεί θανάσιμα τους Εβραίους;
Που πιστεύει πως πρέπει να εξολοθρεύσει όλους τους Εβραίους, μα και όλους αυτούς που δεν ταιριάζουν στα πρώτυπα της άρια φυλής;
Που λατρεύει τον Χιτλερ και τον θεωρεί πατέρα του;

Μετά από αυτά που ακούσατε σίγουρα θα πείτε πως δεν υπάρχει περίπτωση να νιώσετε συμπόνια για έναν τέτοιο χαρακτήρα.

Για να τον δούμε πιο προσεκτικά όμως...

Ο Μαξ είναι το πρώτο παιδί και το τέλειο πρώτυπο του προγράμματος "Λέμπενσμπορν" το οποίο έθεσε σε εφαρμογή ο Χίτλερ. Γυναίκες επιλεγμένες από τους ναζί, με "τέλειο" γενεολογικό δέντρο και "σωστά" χαρακτηριστικά, φέρνουν στον κόσμο καθαρούς εκπροσώπους της άριας φυλής με σκοπό την αναγέννηση της Γερμανίας και στην συνέχεια όλου του κόσμου.
Ο Μαξ μεγάλωσε μέσα στο ίδρυμα, χωρίς
πατέρα, για τον οποίο δεν γνωρίζει ούτε το όνομά του, αλλά ούτε και μητέρα, η οποία απομακρύνθηκε βίαια από κοντά του μόλις τελείωσε η "δουλειά" της.
Μόνος του στην κούνια, δεν γνώρισε την αγκαλιά και τα χάδια. Από μωρό λοιπόν οχύρωσε τον εαυτό του και σφράγισε τα συναισθήματά του σε κάποιο πολύ κρυφό σημείο του μυαλού του.
Έμαθε να αγαπάει τον σκοπό για τον οποίο γεννήθηκε, ακούγοντας και μελετώντας καθημερινά τους λόγους του Χίτλερ.
Από πολύ μικρός διακρίθηκε τόσο για την εξυπνάδα του, όσο και για τις στρατιωτικές του ικανότητες και πολύ σύντομα ξεκίνησε την σταδιοδρομία του.
Αρχικά βοηθώντας τους στρατιώτες να παγιδεύουν μικρούς Εβραίους με σκοπό την "μεταφορά" τους, ή πχ μικρούς "καθαρούς" Πολωνούς με σκοπό την στρατολόγησή τους.

Στην συνέχεια στα σχολεία, καθώς εκπαιδευόταν και ο ίδιος για να γίνει ικανός στρατιώτης, εμψύχωνε τα παιδιά που είχαν αρπαγθεί και απομακρυνθεί βίαια από τις οικογένειές τους ...ήταν καλός στο να τα παρουσιάζει όμορφα και να τα ξεγελάει....
Μέχρι που γνώρισε τον Λούκας.
Ένιωσε αμέσως κάτι να τον τραβάει σε αυτό το κατάξανθο αγόρι και του κίνησε το ενδιαφέρον. Έμοιαζαν πολύ και ήταν και αυτός ένα τέλειο παράδειγμα άριας φυλής.... μόνο που σύντομα θα μάθει ότι ειναι Εβραίος.... πώς γίνεται αυτό;
Στην βιολογία είχαν μάθει ότι μόνο οι καθαροί εκπρόσωποι των 3 ανώτερων φυλών έχουν τέτοια χαρακτηριστικά! Μόνο αυτοί έχουν τέτοιες αναλογίες σε χέρια, πόδια, πλάτος αυτιών, απόσταση λοβού και ματιών, συγκεκριμένο σχήμα κρανίου και μετώπου.....
... και ο Λούκας πέρασε από όλα τα τεστ!!!

Και είναι ΕΒΡΑΙΟΣ!

Ο Μαξ συγκλονίζεται! Μια εσωτερική φωνή του λέει να σωπάσει και να μην το καταδώσει, και από εκείνη την ημέρα γίνονται κολλητοί.....
Και τον παρακολουθεί ... σιγά σιγά ο Μαξ μαθαίνει όλη την αλήθεια.... και ο κόσμος όπως τον ήξερε καταρρέει.... και είναι μόνος... ένα παιδί κοντά στα 8 χωρίς ένα σπίτι να τρέξει και κρυφτεί... χωρίς μια αγκαλιά να τον περιμένει... και τότε καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει... το μόνο που μπορεί να κάνει προς τιμήν του φίλου του Λούκας που πέθανε αλλά και προς τιμή όλων των παιδιών που χάθηκαν...

Δεν θα σας πω το τέλος... πιστεύω πως θα ήταν κρίμα να σας το χαλάσω...

Ένα συγκλονιστικό βιβλίο, με πολλές ιστορικές αλήθειες,
εξαιρετικά τεκμηριωμένες που μας δείχνει τον ναζισμό με διαφορετικό τρόπο.
Είναι τραγικό το ότι υπήρχαν παιδιά που μεγάλωσαν και εκπαιδεύτηκαν κατά αυτό τον τρόπο... Δεν ήταν ενήλικες που επέλεξαν να "καθαρίσουν" τον κόσμο...
Είναι οδυνηρό το πώς το μίσος παραμορφώνει την συνείδηση και την ψυχή, και μεταμορφώνει τον άνθρωπο.
Την ιστορία την αφηγείται ο ίδιος ο Μαξ και έτσι έχουμε την ευκαιρία να "ακούσουμε" τις σκέψεις του και να δούμε πόσο πολύ τραυματίστηκαν και αυτά τα παιδιά.
Θα το σκέφτεστε για μέρες μετά.
Προτείνεται για παιδιά 15+ αλλά διαβάζεται και από ενήλικες.

Σας φιλώ γλυκά!

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Διαβάσαμε το ... Παιχνίδια με τον παππού, της Σοφίας Τσιάμη



 


 "Ένα παραμύθι μαμά!" μου φώναζαν, και παρόλη την κούραση δεν μπορούσα να αντισταθώ. Μόλις είχαμε πάρει στα χέρια μας και το καινούργιο βιβλίο της Σοφίας Τσιάμη "Παιχνίδια με τον παππού", οπότε δεν κρατιόμασταν!

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Τι μάθαμε με το finger spinner... ή όταν η μάθηση γίνεται παιχνίδι!

Η ευκαιρία για μάθηση έρχεται από παντού... αρκεί να την δούμε σαν τέτοια!
Το finger spinner είναι μια νέα τάση στα σχολεία....
To ήθελε λοιπόν η Χριστιάννα μου και φυσικά το ζήτησε και ο μικρός....

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Διαβάσαμε το... Μ' ΑΓΑΠΑΣ ΜΠΑΜΠΑ; του Βασίλη Κουτσιαρή



"Γεννηθήκαμε σε ένα πανέμορφο δρόμο.
Σε μαι πεδιάδα μακριά από σπίτια και φασαρία.
στο τέρμα αυτού του δρόμου βρισκόταν
το σπίτι του κυρ Σταύρου, του "μπαμπά" μας.
Άνθρωπος αυτός, δέντρα εμείς.

Εγώ δεν έμοιαζα με τα υπόλοιπα δέντρα.
Εκείνα είχαν ρίξει περισσότερο μπόι από μένα
και καμάρωναν με τον ψιλόλογνο κορμό τους,
ενώ ο δικός μου κορμός παρέμενε κοντός με τα κλαδιά μου
να καλύπτουν ένα μεγάλο κομμάτι του δρόμου.

Μια μέρα ο μπαμπάς με πλησίασε και μου είπε:
- Πώς μπερδεύτηκε σπόρος από άλλη ποικιλία στο σακούλι μου;
Δηλαδή είχα φυτρώσει κατά λάθος εδώ;
Ο μπαμπάς μου, άραγε, μ' αγαπούσε;"


O Βασίλης Κουτσιαρής για άλλη μια φορά γράφει ένα βαθύτατα τρυφερό κείμενο, μια υπέροχη ιστορία αγγίζοντας με μοναδικό τρόπο το πολύ σημαντικό θέμα της αποδοχής και του σεβασμού της διαφορετικότητας.
Το δεντράκι το διαφορετικό, που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει το κάθε παιδί με τα ξεχωριστά του χαρίσματα, είναι χαρούμενο και ανέμελο και δεν καταλαβαίνει την διαφορετικότητά του παρά μόνο από το βλέμα των άλλων, και από τα λόγια που πληγώνουν...

- Τι λάθος έκανα με σένα, αναρωτιέται ο κυρ Σταύρος.


Στο μυαλό μου ηρθαν γονείς που αναρωτιούνται τι λάθος έκαναν και τους "βγήκε" το παιδί τους ζωηρό, ή "αντιδραστικό", ή ιδιαίτερο... που δεν είναι το παιδί που ονειρεύτηκαν...το υπάκουο, το ευγενικό και πρόθυμο να διαβάζει όποτε του δοθεί "διαταγή", που είναι πρώτος μαθητής, και ξεχωρίζει στα αθλήματα..... που δεν είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα.
Και πάνω στην αγωνία μας, χωρίς να θέλουμε να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια, χωρίς να παραδεχόμαστε ότι εμείς έχουμε το λάθος, δεν αποδεχόμαστε τα πράγματα ως έχουν και προτιμάμε να συγκαλύψουμε το "πρόβλημα" για να μην το βλέπουμε ή βάζουμε το παιδί μας σε καλούπια, του κόβουμε τα φτερά δηλαδή, όπως ο κυρ Σταυρος έκοψε τα κλαδιά του δέντρου για να μοιάζει με τα υπόλοιπα.....


Και νιώθουμε ότι τα καταφέραμε... έγινε όπως το θέλαμε... μα έρχονται τα λόγια του δέντρου και είναι σαν να ακούμε το παιδί που με αγωνία φωνάζει...
Δεν είμαι εγώ.
Γιατί σε μένα;
Γιατί ο πατέρας μου δεν με θέλει; 

 
Και τι καταφέραμε τελικά;

Τι άμυνες του δώσαμε;
Νιώθει ελεύθερο ή μήπως είναι εγκλωβισμένο;
Ποιον θέλαμε να ίκανοποιήσουμε αλήθεια; 
Το μήνυμα είναι δυνατό, το κείμενο όμως είναι γραμμένο με τέτοια ευαισθησία και καταλήγει τόσο όμορφα, με ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα που θα σας αφήσει με γλυκιά γεύση.




Οι εικόνες από την Κατερίνα Βερούτσου είναι σαν πίνακες ζωγραφικής. Αγκαλιάζουν το κείμενο, το συνοδεύουν με απόλυτη αρμονία και εστιάζουν στα ουσιαστικά. Τα χρώματα αποδίδουν τα συναίσθηματα που σε γεμίζουν οι λέξεις  της ιστορίας σε κάθε σελίδα.

Εγώ, καταλάβατε πως το αγάπησα. Αλλά και οι "ειδικοί" ενθουσιάστηκαν. Παρόλο που είναι μεγαλούτσικο το κείμενο ακόμα και ο Γιώργος (4,5χρ) το άκουγε με ενδιαφέρον. Φυσικά η Χριστιάννα μου ξετρελλάθηκε με την εικονογράφηση.
- Μαμά νομίζεις πως αυτές οι πεταλούδες θα βγουν από τις σελίδες, ήταν το σχόλιό της.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την Ελληνοεκδοτική.

Σας φιλώ γλυκά.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Κουβεντούλα με την Viviane Schwarz






Ναι, είναι αλήθεια....έχω αδυναμίες ... και μια από αυτές είναι και η Viviane Schwarz!
Ποια είναι η Viviane Schwarz? Μα η συγγραφέας που έχει ξετρελλάνει τα παιδια μου με τα βιβλία της "Τhere are cats in this book", "Is there a dog in this book?", "There are no cats in this book".

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Διαβάσαμε το ... Στάσου στο μπόι σου, της Σοφίας Τσιάμη



 "Η κυρία Ψηλή και η κυρία Κοντή
μοιράζονται την ίδια αυλή.
Και σαν γειτόνισσες, δεν έχουν τίποτα κοινό!
Και σαν να μην έφτανε αυτό,
μετά από έναν καβγά ίδιο Βατερλό,
έκοψαν και την καλημέρα!
Μα όλα άλλαξαν όταν ήρθε στην πόλη τους
το τσίρκο "Πέρα ως πέρα"...."

"Στάσου στον μπόι σου" ο τίτλος του βιβλίου και μας κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Έτσι μόλις το πήραμε στα χέρια μας το διαβάσαμε ... μονορούφι.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Διαβάσαμε το .... Φρέντερικ, του Λίο Λιόννι


"Μια παρέα ποντικών εργάζεται μέρα νύχτα για να μαζέψουν τα απαραίτητα για τον χειμώνα - σιτάρι, ακρύδια και καλαμπόκι. Όλοι δουλεύουν ασταμάτητα εκτός από τον Φρέντερικ που τεμπελιάζει και ονειρεύεται και τίποτα δεν κάνει. Όταν όμως έρθει ο κρύος και σκοτεινός χειμώνας, ο Φρέντερικ θα τους εκπλήξει όλους...."

Έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε για εργατικά μυρμηγκάκα που προνοούν και μαζεύουν την τροφή τους για το χειμώνα. Για τον τεμπέλη τζίτζικα που κοίταγε μονο την καλοπέρασή του και πώς αυτό του στοίχισε τρομερά. Βιβλία που εξυμνούν την εργατικότητα και καταδικάζουν αυτό που φαίνεται σαν τεμπελιά.

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Βιβλιοδιαγωνισμός: Τι θα φάω στο σχολείο mama;


  Οι νικήτριες είναι

  η Δάφνη Τ

  και

η Δέσποινα HR

και τoυς έχει αποσταλεί ήδη email!

Αν οι νικητές δεν μου απαντήσουν μέσα στις επόμενες 48 ώρες από την στιγμή που έστειλα το email τότε αυτόματα το δώρο τους θα περάσει στον επόμενο στη σειρά (ο οποίος θα ενημερωθεί με email).

Σας ευχαριστώ όλους για την συμμετοχή σας.

Να είστε πάντα καλά και χαμογελαστοί!

Φιλιά σε όλους!



=================================================================




Η Ελληνοεκδοτική προσφέρει σε δύο τυχερούς αναγνώστες του Happy Learning Seeds
από ένα αντίτυπο του βιβλίου "Τι θα φάω στο σχολείο Mama;" της Θέμις Καρδιόλακα.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Τι θα φάω στο σχολείο mama; της Θέμις Καρδιόλακα





Γενικά είμαι από τις μαμάδες που προσέχω την διατροφή μας αρκετά, χωρίς όμως υπεροβολές.
Δίνω πολύ βάση στο φαγητό μας και προπαθώ να τρώμε ισορροπημένα (δείτε εδώ το σχετικό άρθρο με ιδέες για να κάνετε την οργάνωση του φαγητού εύκολα και με ισορροπία).
Ψάχνω τις νέες τάσεις και τις νέες μελέτες τι προτείνουν, διασταυρώνω, μελετώ και προσαρμόζω στις ανάγκες μας και τα γούστα μας.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Διαβάσαμε το ... Το εργαστήριο της πεταλούδας, της Gioconda Belli και του Wolf Erlbruch

«Μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα έντομο που να λάμπει σαν αστέρι και να το πούμε πυγολαμπίδα». «Μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα που να πηδάει σαν καγκουρό και να το πούμε ακρίδα», είπε ο Ρότνιπ.
«Θα σχεδιάσω ένα που θα μοιάζει με χελώνα, αλλά θα έχει κόκκινο καβούκι με μαύρες βούλες... Μια πασχαλίτσα», είπε ο Όλεμπ.
«Κι εγώ ένα πράσινο, σαν την ελπίδα», έλεγε ο Όντιλο.

Πριν από πολύ καιρό ο πλανήτης ήταν άδειος, χωρίς τα πλάσματα που γνωρίζουμε σήμερα. Η δουλειά των Σχεδιαστών των Πάντων ήταν ακριβώς αυτό: Να σχεδιάζουν ζώα και τα φυτά. Μπορούσαν να σχεδιάσουν ό,τι ήθελαν και ό,τι φανταζόταν....αρκεί να μην παραβούν τον βασικό κανόνα.