Είσαι ΑΣΤΕΡΙ! Αυτό μου λένε όλοι!
Δηλαδή όχι ακριβώς όλοι...
Γιατί ενώ η γιαγιά είπε πως έχω αγγελική φωνή,
ο δάσκαλος με έδιωξε από τη χορωδία!
Κι ενώ η κυρία Άννα μου είπε πως είμαι αστέρι
στη ζωγραφική, ο διευθυντής της γκαλερί
δεν έδειξε καθόλου ενδιαφέρον για τον πίνακά μου...
Μήπως ΔΕΝ είμαι αστέρι τελικά;
Κι αν δεν βρω ποτέ το δικό μου αστέρι;
Πόσες φορές δεν λέμε στα παιδιά μας ότι τα κάνουν όλα τέλεια? Μα τι φανταστικές ζωγραφιές; Τι καλά που τραγουδούν; Πόσο όμορφα γράμματα κάνουν; Πόσο έξυπνα είναι; Τι ωραία που έδεσαν τα κορδόνια τους; Ενθουσιαζόμαστε ακόμα και όταν καταφέρνουν να τρώνε μόνα τους!
Δεν σταματούμε να τα παινεύουμε συνεχώς, αρκετές φορές ακόμα και για τα αυτονόητα. Σκοπός μας φυσικά είναι να τα ενθαρρύνουμε και να τους δώσουμε την αυτοπεποίθηση ότι όλα τα μπορούν. Αλλά αλήθεια, τελικά είναι ο σωστός τρόπος αυτός;
Και να σου το μικρό αγόρι της ιστορίας να μας δείξει πώς νιώθει με αυτή τη συνεχής επιβράβευση....