Διαβάσαμε το βιβλίο... Ένα αγόρι που το έλεγαν... της Φιλιώ Λαζανά!

 

Το μικρό αγόρι τριγυρνούσε μόνο του στο πάρκο βρόμικο και πεινασμένο μέχρι που το βρήκε ένας κύριος και το πήγε στο Ίδρυμα. Εκεί η Βικτορία τον ανέλαβε και τον περιποιήθηκε. Τον έκανε ένα αρωματικό μπανάκι, του έκοψε τα νυχάκια, τον πήγε στον κύριο Αντώνη το γιατρό, που τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν ο κύριος που τον βρήκε, και στη συνέχεια του έδειξε το κρεβάτι του αλλά και τους συγκατοίκους του. Όνομα δεν του έδωσαν αλλά από όσο έμαθε κανένας άλλος από τους μικρούς τρόφιμους δεν είχαν όνομα. Τους φώναζαν με βάση τον αριθμό που είχε το κρεβάτι τους. Έτσι το μικρό αγόρι άκουγε στον αριθμό 21, και σύντομα έγινε φίλος με τον 17! Αυτό όμως που ονειρευόταν είναι ένα δικό του σπίτι και μια δικιά του οικογένεια. Μα πάνω από όλα ένα δικό του όνομα κανονικό!

Διαβάσαμε το βιβλίο... Παιδιά της Πανδώρας, της Κατερίνας Δημόκα!

Τα παιδιά του μέλλοντος είναι σαν και σένα.
Μόνο που δεν έχουν βιβλία και χρησιμοποιούν
υπερσύγχρονους υπολογιστές.

Οι υπολογιστές αυτοί είναι τα κατοικίδια τους!
Είναι οι γιατροί που φροντίζουν την υγεία τους!
Είναι οι κολλητοί που ξέρουν τα πάντα,
ακόμα και όσα σκέφτονται και νιώθουν!
Κι ενώ όλα μοιάζουν να πηγαίνουν ρολόι, αρχίζουν
να χάνονται λίγο η φαντασία, τα όνειρα, 

αλλά και η ομιλία των παιδιών. Η ανατροπή θα έρθει

όταν ανοίξει μια μυστική καταπακτή. Και από μέσα της

θα ξεχυθούν δυνάμεις που δεν τις φαντάζεσαι...

Μεταφερόμαστε λίγα χρόνια αργότερα από το σήμερα, σε μια εποχή όπου τα παιδιά έχουν για κατοικίδιο έναν υπερυπολογιστή που μάλιστα έχει και όνομα: Πανδώρα 100. Του μιλάς και απαντάει, σε συνδέει με τους  φίλους σου online, σε διασκεδάζει επιλέγοντας τα κατάλληλα τραγούδια με βάση τις προτιμήσεις σου, σε βοηθάει να ολοκληρώσεις την εργασία που σου έβαλε ο δάσκαλος. Όλα αυτά φαίνονται πολύ ενδιαφέροντα και εξυπηρετικά. Τόσο, που ο Τζίμης, το πρώτο παιδί που συναντάμε στην ιστορία, αναρωτιέται γιατί κανείς να θέλει να έχει βιβλιοθήκες γεμάτα βιβλία. Καθόλου οικολογικό δεν είναι να τυπωνονται τόσα βιβλία, σκέφτεται, άσε την σκόνη που μαζεύουν και τον χώρο που πιάνουν!

Διαβάσαμε το ... "Το τέρας έρχεται", του Πάτρικ Νες.

 Ένα βράδυ στο παράθυρο του δεκατριάχρονου Κόνορ εμφανίζεται ένα τέρας. Δεν είναι όμως το τέρας που περίμενε - εκείνο από τον εφιάλτη που βλέπει σχεδόν κάθε βράδυ από τότε που ξεκίνησε  η μητέρα του τη θεραπεία. Αυτό το τέρας είναι διαφορετικό: είναι ένα πελώριο δέντρο που περπατά. Ένα δέντρο άγριο, αρχέγονο, που ζητά από τον Κόνορ το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο: την αλήθεια.
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ένα βιβλίο δυνατό που θα σας καθηλώσει.
Η ιστορία ξεκινάει με τον Κόνορ που σηκώνεται και φτιάχνει μόνος του το πρωινό του και ετοιμάζεται για το σχολείο. Η μητέρα του είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και είναι αδύναμη εξαιτίας της τελευταίας θεραπείας. Τα πράγματα δεν πάνε καλά και η κάθε στιγμή είναι μια μάχη που πρέπει να δίνουν και οι δυο τους. Ο Κόνορ δυσκολεύεται πολύ τόσο στο σπίτι με τον εφιάλτη που βλέπει και τον ξυπνάει με βία τις νύχτες, όσο και στο σχολείο. Από τη μια έχει τους νταήδες που τον πειράζουν καθημερινά και από την άλλη είναι όλοι οι υπόλοιποι μαζί με τους καθηγητές που του συμπεριφέρονται με ιδιαίτερο τρόπο εξαιτίας της κατάστασης της μαμάς του. Αυτό ειδικά το τελευταίο το μισεί.

Βιβλιοπαίξαμε με το ... "Η γραμμή", των Βασίλη Κουτσιαρή και Γιάννη Διακομανώλη

Κάθομαι στο πρώτο θρανίο. Μπροστά ακριβώς από την έδρα της κυρίας. Για κακή μου τύχη κάθομαι με τον Θοδωρή, που ήρθε φέτος στο σχολείο μας και είναι ενοχλητικός και ακατάστατος.Μα καλά, από όλα τα παιδιά της τάξης μου, με αυτόν μου έτυχε να καθίσω;
Φυσικά, από την αρχή έβαλα τους κανόνες μου. Με το μολύβι μου τράβηξα στο θρανίο μια γραμμή. Μια χοντρή μαύρη γραμμή. Έτσι, κανείς δεν θα μπορούσε να μπει στο χώρο του άλλου.